| تبليغات | X |
|
اين است انسان...!
امان از این ناخودآگاه لعنتی که مدام بیاجازه ترک پست میکند.
| ||
|
هر يك از ما، همه ما، تكيه گاه آسمانيم، تا اين ساختمان سترگ، ساختمان سترگ جهان ما، در هم نريزد. بايد نگاهمان را از آسمان بگذرانيم تا شايد به آنها نزديكتر شويم. "ص 51"
[ ] [ ] [ مهدی یزدی ]
فقر، همان گرد وخاكی است كه بر كتابهای فروش نرفته يك كتابفروشی مینشيند. فقر، كتيبه سه هزار سالهای است كه روی آن يادگاری نوشتهاند. فقر، پوست موزی است كه از پنجره يك اتومبيل به خيابان انداخته میشود. فقر، همه جا سر میكشد. فقر، شب را"بیغذا" سر كردن نيست. فقر، روز را بی انديشه سر كردن است.
[ ] [ ] [ مهدی یزدی ]
دخترکی از مادرش پرسید: آیا راست است که خدای مهربان در همه جا هست؟ من این را خلاف ادب می دانم. این هشداری است به فلاسفه.
[ ] [ ] [ مهدی یزدی ]
|
سفر مرا به كجا مي برد؟  اتاق...خاموش چشمها ...بسته واژهها...تكرار. هيچ میدانی پيش از من و تو كسانی آمده اند...؟ و آمدن همان آمدن است. بانو؛ شراب، فقط شراب است. بانو؛ هر آدم خستهای میداند عبور از خيابان اين همه روز دشوار است. از من به تو همين اشاره به روشنايی بس...! | |
| [ قالب وبلاگ : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin] | ||